تنها راه باز هم پيشروي است

ترور مجيد حميدي عضوكميته هماهنگي و فعال ایجاد شورای کارگری در شهر سنندج و كميته دفاع از محمود صالحي، رهبر شناخته شده جنبش كارگري در كنار سوء قصد به جان محمد عبدي پور يكي ديگر از فعالين كارگري در شهر سقز و فضاي ارعاب و اقدام به اعدامهاي در ملاء عام، بخشي از تلاشهاي نافرجام بورژوازي درايران براي بازستاندن موقعيتهايي است كه دراين مقطع حساس از لحاظ سياسي رژيم را به مصاف طلبيده كه در اين توازن قواي مابين طبقه كارگر و ماشين سركوب سرمايه داري در ايران و با اين ميزان از به ميدان امدن اين طبقه خالق نعمات، بر بورژوازي تحميل شده است. فشار بر رهبران كارگري درايران، سركوب ، ايجاد فضاي رعب و وحشت، امتناع ورزديدن از مداواي رهبران كارگري در بند و ازجمله محمود صالحي، دستگيري و زندان ساير فعالين جنبشهاي اجتماعي كه براي القاء ترس به درون مبارزه اين جنبشها و جلوگيري از پيشروي آنها ميباشد، خود از ترس ناشي ميشود. درجه سركوب باميزان ترس رابطه مستقيمي دارد.

فشارهاي بين المللي بر سر مسائل اتمي و وضع بحراني منطقه خاورميانه كه در انها رژيم نيز منافعي را دنبال ميكند، وضعيت بحراني دولت احمدي نژاد و صفبنديهاي درون رژيم در كنار راديكاليزه شدن وضعيت جنبشهاي اجتماعي و در رأس ان جنبش كارگري، تندپيچهايي هستند كه چنين واكنشهايي را از طرف ماشين سركوب سرمايه داري در ايران برميتابد. اما در اين بين يك چيز روشن است كه اين سركوبها نه به خاطر حسن نيت و تينت نيك اين رژيم، كه به دليل بحراني ترنشدن هم باشد نمتواند فراتر رود. چون حتي تندتر شدن سركوب جنبشها اگر در كوتاه مدت وقفه اي در مبارزه اين طبقه ايجاد كند در بلند مدت نيز هيچ كمكي به رژيم نخواهد كرد واين خود نيز دليلي بر راديكاليزه شدن خواهد بود و مرهمي نميتواندباشد، بر هزاران زخمي كه رژيم سرمايه داري ايران به صورت مزمن مدتهاست كه با خود حمل ميكند.اعتراضات پي در پي كارگران در اقصي نقاط ايران و خصوصا تحسنهاي  كارگران هفت تپه در روزهاي اخير و ميل اين بخش از طبقه كارگر به تداوم اعتصابات و پشتيباني كارگران در ايران از كارگران هقت تپه و نمونه هايي ديگر از اين دست از به نمايش گذاشتن اتحاد و همبستگي و حمايت ازيكديگر و تحميل شدن خواسته هاي كارگران هفت تپه به كارفرامايان، اين متحدين دولت بورژوازي خود نشان از رفتن به سوي مكانيزم  مقابله جدي تر با رژيم سرمايه و ماشين سركوبش و يعني اتحاد سراسري و طبقاتي كارگران ايران وهمزمان نشان از غير مؤثر بودن سلاح سركوب و ارعاب ميباشد.

ترور یکی از فعالین کارگری شهر سنندج به دست افراد ناشناس

صبح روز پنجشنبه 26 مهر ماه افراد مسلح ناشناس "مجید حمیدی" یکی از فعالین کارگری شهر سنندج را ترور کردند. بر اساس خبرهای رسیده" مجید حمیدی"، عضو کمیته هماهنگی، کمیته دفاع از محمود صالحی و فعال ایجاد شورای کارگری در شهر سنندج به هنگام خروج از منزل به وسیله 3 فرد مسلح موتور سوار مورد تیراندازی قرار گرفته و 7 گلوله به شانه، گردن و گوش وی اصابت کرده است.به دنبال این حادثه، "مجید حمیدی" به بیمارستان بعثت سنندج منتقل شده و بنا به توصیه پزشکان برای معالجه به تهران انتقال یافته و آخرین خبرها حاکیست که وضعیت جسمی این فعال کارگری وخیم است.

**********************************************

 گزارش تکمیلی در ارتباط با سوء قصد به جان فعالین کارگری از

 جانب کمیته دفاع از محمود صالحی در ادامه مطلب******

در پس تناقضات و موانع الگوهای اقتصاد "اسلامی و علمی"

قبل از گشایش مدخل بحث در مورد این عنوان باید یادآور شد که این ادعا های "اقتصاد اسلامی و اقتصاد علمی" در لیست سایر ادعاهایی قرار می گیرد که اکنون نیز در این مقطع حساس سیاسی که از عمر رژیم اسلامی سپری می شود به کلمه رمز اختلافات جناح های بورژوازی درایران مبدل گشته است و هرکدام از طرفین درگیر با منتسب کردن فحشا و فساد و بیکاریهای گسترده و الگوهای بیگانه و غربی و .... و حتی اشاره به تجارب کشورهایی که این راه را رفته اند  دیگری را از رفتن به بیراهه می ترسانند.

رژیم اسلامی پس از گسترانیدن سایه شوم خود بر انقلاب مردم در سال 57 و سرکوبه ای شدید چپ ها و کمونیست ها و تقریبا تثبیت نسبی حکومت خود و همزمان با درگیر کردن مردم ایران به جنگی خانمانسوز در دهه 60، بورژوازی ایران را به کومای سیاسی برد و یک مرحله دیگر خواست بورژوازی ایران را همانا، چشیدن لذت دولت خود طبقه بورژوازی به خواستی دست نیافتنی تبدیل کرد. "اقتصاد جنگی" بعد از زمانی به گفتمان رژیم مبدل شد که خزعبلاتی همچون "اقتصاد مال خر است" از جانب خمینی  مطرح می شد،  که در انزمان این "اقتصاد جنگی" کاربردی روزانه داشت و مضمون آن نیز در کلی ترین سطح این بود که بورژوازی ایران بایستی پروژه های خود را برای انباشت ثروت و استثمار از طبقه کارگر تا بعد از این جنگ به تعویق بیاندازند." اقتصاد جنگی" کلمه ناخوشایندی برای بورژوازی ایران بود و همچنین تجلی این کلمه در سطح اقتصادی به معنی دعوت به صبر از بورژوازی برای اینکه بعد از جنگ ایران و عراق در درون این حکومت به خواست آنان در ایران پاسخ داده خواهد شد.

ناصر زرافشان آب در لانه چپ ستیزان ریخت؟!

           بهرام رحمانی   

bamdadpress@ownit.nu

آقای ناصر زرافشان، حقوقدان عدالت خواه و برابری طلب، عضو کانون نویسندگان ایران و وکیل جسور خانواده های قتل های زنجیره که به همین دلیل پنج سال از عمر خود را در زندان حکومت اسلامی گذراند، اخیرا در مطلبی تحت عنوان «وقتی آب سر بالا می رود...»، ادعاهای سیاسی و فرهنگی آقای عباس میلانی را مورد نقد قرار داد که چون آب ریختن در لانه چپ ستیزان بود. زیرا موجی از هجوم «شخصیت» های راست به ایشان و به چپ و کمونیست را به دنبال داشت.

دومین نامه کارگران صنعت نیشکر هفت تپه به سازمان جهانی

 کار و کنفدراسیون اتحادیه های آزاد کارگری

احتراما به اطلاع می رسانیم که شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه خوزستان در حدود 47 سال است تاسیس شده است و تولیدمحصول شکر می کند و اولین تولید کنندۀ شکر از نیشکر در ایران  می باشد. که توسط کارشناسان حارجی 47 سال پیش تاسیس گردیده و با ایجاد آن تحول شگفت انگیزی در اقتصاد شمال استان خوزستان بوجود آورد. بطوریکه تاکنون تاثیر گزارترین شرکت در اقتصاد شمال استان می باشد و اقتصاد شهرهای شوش ، اندیمشک ، دزفول ، شوشتر ،میانرود ، حر ریاحی و شهرکهای اطراف مستقیما به وجود آن بستگی دارد. ولی در حدود 2 سال است به دلیل عدم حمایت دولت و واردات شکر و با اجرای شتاب زده و غیر کارشناسی اصل 44 و سیاستهای غلطی که دولت، شرکت را به بحران مالی مواجه شده و اقتصاد شهرهای مذگور به صورت راکد در آمده و داد و ستد به حداقل رسیده و بدیهای شرکت به حدود 86 میلیارد تومان رسیده  که شرکت توان پرداخت آن را ندارد.مسئولین شرکت نیز با عنوان کردن آن بدهی نسبت به پرداخت حقوق معوقۀ ما کارگران که در چهار چوب قانون کار جمهوری اسلامی ایران می باشد اقدام نمی کند.ما کارگران بارها به ادارۀ کار شهرستان که ناظر اجرای قانون کار در شهرستان می باشد و فرماندار شهرستان و نمایندۀ مجلس مراجعه کرده ایم ولی مسئولین مذکور نیز هیچگونه اقدام خاصی انجام نداده با توجه به تورم زیاد متاسفانه ما را به صبر و شکیبائی دعوت می کنند. در حالی که ما تامین حداقل های زندگی عاجز بوده و شرمندۀ خانوادۀ خود می باشیم . و ما کارگران نیز از این نحوۀ برخورد مسئولین که با بی تفاوتی به آن مشکلات نظر می کردند اقدام به تحصن در مقابل فرمانداری شهرستان شوش که بالاترین نهاد و ادارۀحکومت در این شهر می باشد اقدام کردیم و اعلام نمودیم تا رسیدن به خواسته های خود مانند:

بیانیه کانون نویسندگان ایران (در تبعید)

بمناسبت آغاز سال تحصیلی جدید در ایران

دنیا را به کودکان بدهیم،

حداقل برای یک روز

بدهیم مانند بالونی رنگارنگ

بازی کنند، بازی کنند،

آواز سر دهند در میان ستارگان.

دنیا را به کودکان بدهیم،

بدهیم مانند یک سیب بزرگ

مانند یک تافتون گرم،

چیزی نیست یک روز.

دنیا را به کودکان بدهیم

حداقل برای یک روز

تا دنیا، دوستی را درک کند.

کودکان،
دنیا را از دست ما خواهند گرفت

و درختان ابدی خواهند کاشت!

(ناظم حکمت، بیست و یکم مه 1962، مسکو)