مصطفی

سمکو

رضا

بةعسيسم وشؤظيَنيسم ثاي لةنطي رةشنووسي دةستووري هةميشةيي عيَراق

ثرسي عيراق دواي رووخاني دةسةلاَتي سةرةرؤيانةي سةدام، خؤي لة ئاستي سةرووي رؤذةظي سياسي زؤربةي ولاَتان و دةزطا راطةيةنةكان دا بينيوةتةوة، ئةطةر لةكاتي ليَدان و خستني ئةم شيَوة لة دةسةلاَتة كة هاوشيَوةكةي لة رؤذهةلآتي ناوين دا دووبارةش دةبيندريَت بؤ خةلَكي عيَراق و هةموو راي طشتي وا ويَنا دةكرا كة ئةم حالَةتةى هاتووةتة ئاراوة دوانةهامةتيةكاني خةلَكي عيَراق بة طشتي و كورد بة تايبةتية ، ئيَستا راستي و دروستي ئةم حالَةتة لة هةر كاتيَكي ديكة زياتر لة و كةش وهةوا تةم ومذاويية وة بؤ ئةو كةسانةى كة بة بؤضونيَكي رياليتةوة سةيري ئالَوطؤرةكان دةكةن ديَتة ويَنا كردن .

بةلآم ئةو حالَةتةي كة لة خةلَكي ئةم ولآتة لة كاتي روخاندني سةدام بةدي كرا طؤراني تيَدا نةهاتووة و خةلَك بة طشتي و كورد وةك نةتةوةيةكي ئازار ضيَشتوو بة تايبةتي لةم حالَةتة دان ، واتة سةرودلأ خؤشييةكي هاوكات لة طةلأ دلَةراوكآ و دلَساردي كة هةرضي كاتيان بة سةردا تيَثةر دةبيَت لايةني دووهةم زياتر مةيلي زالأ بووني بة سةر لايةني يةكةم دا بة هيَزتر دةبيَت.

لة يةكةم سةرنج دا  دةتوانين تيشك بخةينة سةر ئةو مةسةلةيةى كة بةسةرنج دان بة وةي كة ياسا دةتوانيَت نووسرابيَت و نةضيَتة قؤناغي ثراتيكةوة بةلآم دةبآ ئةم ياساية بة هةموو كةم و كورتيةكانيةوة و بةم طريمانةيةشةوة دةبآ بة وردي بؤ خةلَك شي بكريَتةوة و لايةنة ثؤزةتيظة و نيطة تيظةكاني راشكاوانة باس و خواسي لة سةر بكريَت و ئةوسا دوي تيَطةياندني بخريَتة بةردةم دةنطي خةلَك. مةبةست ليَرة دا ئةوةية كة ئةطةر هاتوو بيري شوظيَني سةدام دارودةستةكةي لةم كةسانةش دا بينرا ئايا كورد دةبآ ثةنا بؤ دار بةرووة كاني كوردستان بةريَت يان ئةم وشة وةك ترس خستنة بةر طياني عةرةبي شؤظيَني كةلَكي ليَ وةر دةطيردريَت.

بؤ بة جيَطاي بة كار هيَناني ئةم طوتارة سوننةتية لةسياسةت دا هةولأ بؤ ضةسثاندني برِطةيةك لة دةستووري هةميشةيي عيَراق نادريَت كة جيَطايةكي زؤرتر لة سيََبةري دار بةرووة كان تةرخان بكات كة شايةت كوردي تيَدا بحةسيَتةوة ئايا ئةم طوتارة هي ئةوةية كة طوتاري سياسي ريَبةراني كورد قؤناغي سوننةتي تيَنةثةراندووة يان هي ترس يان بةرذةوندي تسكي حيزبية؟خةلَكي عيَراق بة طشتي و كوردي رانةهاتوو بة طوتاري سياسي مؤديرن حةقيانة نيطةران بن كة بالَيَكي شؤظيَني كة ئاسةواري طوتاري بةعسي تيَدا ماوةتةوة هةر لة ئيَستاوة خةريكي دذايةتي جيدي كوردن و هةر لة ئيَستاوة ئةسلَيَكي طرينطي ثةسةندكراوي نةتةوةيةكطرتووةكان واتة مافي ضارةى خؤنووسين ثيَشيَل دةكةن و بة داخةوة ئة ثيَشيَل كاريية و هؤكارةكةشي لة زؤر جيَطاي ئةم كوردستانة كة هةر دةم بؤ خةلَكي هةذار و بآ دةرةتان طؤمي خويَن بووة ثووشبةسةر دةكريَت. ئةطةر هيَزي طؤران و لاني كةم يةكيَك لةو هيَزانة خةلَكن كة فاكتةرةكان دةطؤرن ليَرةدا زؤر بآ هيَزة، ئةطةر هيَزي ئافريًنةري ديموكراسي و مافي مرؤظ دةبآ خةلَك بيَت ليَرة دا زؤر كةم رةنطة .

بؤ دةبآ، بآ دةنطي لةو مةسةلة بكريَت كة بة شيَوةيةكةي راشكاوانة لة رةشنووسي دةستوور باسي مافي ضارةى خؤنووسين نةهاتووة واتة بة شيَوةى ديَريَكي درياريكراو و ئةطةر مافي ثيَكةوة بوني بة حةز و مةيلي نةتةوةكان نوسراوة مافي ثيَكةوة نةبوون كامة ميكانيسم دياري دةكات و كامة ميكانيسم دةتوانيَت ئةم مافة بخاتة ثراتيكةوة .ئايا كةسيَكي وةك سةرؤك وةزيري ئيَستاي عيَراق كة بة راشكاوي دذي فيدراليسم هةنطاوي هةلَطرت لة بواري فيكري ونةزةريةوة طؤراني بة سةردا هاتووة يان لة هةولَي خؤئامادة كردن بؤ هيَرشي نيهايي بؤ سةركوردة ئايا وةبير هيَنانةوةي زياتر لة نيوسةدة ثيَكةوة بوون لة طةلأ عةرةبي شؤظيَني و بير هيَنانةوةى ئةو نةهامةتيانةي كة  لةم بةشة لة كوردستان خةلَك تووشي هاتوون نابيَ ببيَتة ثالَنةريَك بؤ ئةوةي ضيتر هةلَةكان دووثات و ضةن ثات نةكريَنةوة.

فيدراليسم كة ميكانيسميَكة بؤ كةم كردنةوةي دةسةلآتي مةكةزي و لة راستي دا هةلَوةشاندنةوةي سيستةمي سانتراليستي و دارشتني ولآت بة شيَوةيةكي لامةركةزي بة شيَوةي راشكاوانة و بآ ثيَض وثةنا، ناوي ليَنةبردراوة  و هةر لة سةرةتاشةوة بؤ ولاناني كاري شةوو رؤذي بؤكراوة. بةلآم سةرةراي ئةو هةموةي كة كورد دلَي بةم ضةشنة لة دةسةلآتة خؤش كردبوو بة شيَوةيةكي ناروون و لة راستي دابة ثيَض و ثةناوة ناوي ليَهيَنراوة .بةلآم لة باتي رؤشن كردنةوةى خةلَك بؤ ثيَداطري زؤرتر لة سةر خواستة بةر حةقةكانيان بؤ ئةم مةسةلةية بانطةشة دةكريَت كة دةبآ بةم ياسا ثرِ ثيَض و ثةناية دةنط بدريَت و ئةم مةسةلةية ديَتة طؤرآ كة بة نيسبةت رذيمي بةعس ئةم دةستوورةي ئيَستا زؤر برِطةي ضاكي تيَداية ، ئةمة لة راستي دا لؤذيكي عةقلَيةتي سياسةتواناني كوردة كة دةستووري ئيَستا لة طةلأ سةردةمي دةسةلآتداري بةعس بةراوةرد دةكةن و بة جيَطاي ئةوةي كة بةردي بةراوةردى ياسا ثةسةندكراوةكاني كؤمةلَطا ثيَشكةوتووةكان لة م دةستوورة بوةشيَنن بةم ضةشنة بؤ خةلَكي ئةم ولآتة دةولََةمةندة هةذارةى ويَنا دةكةن.عةقلَيةتي ثيَكهاتةي زؤربةي هةرة زؤري ئةم سيستةمة بةريَوةبةريية كاتية بة تايبةت هةندآ لة  كةساني بةريَوة بةري ئيَستا لة عيَرا قدا عةقلَيةتيَكة كة بالَيَكي رةشي نةتةوةخوازي بةرتةسك و فيرقة طةري و فوندةميَنتاليسم وبة طشتي بةعسيسم بة سةري دا زالَة كة لة زؤربةى برِطةكاني رةشنووسي دةستوورى هةميشةيي عيَرا قدا  ئةطةر بة شيَوةي رياليتة ضاوي ليَ بكريَت بة راشكاوي خؤي ويَنا دةكات ، ثيَشيَل كردني سيَكولاريسم وةك ئةسلَيَك بؤ جيايي دين لة دةولَةت و دةسةلآت يةكيَك لةم مةسةلانةية . هةروا كة دةزانين بالَي ئيسلامي توندرةو لةم ولآتة لة هةولَي سياسي كردني ئيسلام دان بؤ بةدةستةوة طرتني دةولَةت و دةسةلآت لة كاتيَك د كة هيض يةك لةم ضةمكانة لة ئيسلام دا نةهاتووة ، و نوسيني ئايةتي قورئان لة دةستوور و لة سةرةوةيةى هةر برِطةيةك شةرعييةت دانة بة دةستيَوةرداني ئيسلام و ئاوةلآكردني دةستي فوندةميَنتاليسمة بة ئيسلامي كردني هةرضي زؤرتر و دووبارةي ئةم ولآتة. لة راستي دا دةتوانين بليَين كة لاقيَكي ئةم دةستوورة لة بةعسيسم دا طيري كردووة و دةبآ ئةم قؤناغة بطواستريَتةوة بؤ دةستووريَكي واقع، سيَكولارو هةمة لايةنة و فرةهةنط كة مافي هةموو كةس و لايةنيَكي تيَدا دياري كرابيََت و ئايين و مةزهةبيش بضيَتة وة ناو كارةتايبةتية كاني مرؤظةوة و دةست لة دةستيَوةردان لة دةولَةت و دةسةلآت هةلَطريَت تاوةكو ئةم دةستوورةلة دةستووةركاني ولآتاني ثيَشكةوتوو نزيكتر بيَتةوة و لةم ئاراستةيةشدا بوار بؤ طةشة كردني مرؤظة كان  لة بواري سياسي وئابووري .....هتد خؤش بكريَت .

لة كؤتايي دا بةثيَويستي دةزانم ئاماذةيةكي كورت بؤ مادةى 58 واتة كيَشةى كةركوك بكةم كة ضارةسةر كردني ئةم كيَشةية تاريَكةوتي 2007 دواخراوة. لة يةكةم سةرنج دا ئةوةمان بؤ دةر دةكةويَت كة تاسالَي 2007 كؤمةلَيَك ئالَوطؤر رووبة ناوخؤو و دةرةوةى عيراق ديَتة طؤرآ كة لة زؤر بوار دا دةستي كورد لة كاريطةري خؤي لةم ئالَو طؤرانة كورت دةكاتةوة بةتايببةت ثرؤذةي رؤذهةلآتي نيَوةراستي طةورة كة ئامريكا لة هةولَي بةريَوة بردني داية و بة ريَوة ضوني ئةم ياريية سياسيانة كة ئةطةريش بة خواستي خةلَكي عيَراقيش نةبيَت لة سةرووي دةستووري كاريان داية و هةرضي ولآت بةروالَةت ئةمن و، خةلَك بةروالَةت لة دلأ خؤشي دا ويَنا بكةن ئةم ثرؤذةية خيَراتر دةبيَت هةر بؤيةشة كة ولآتاني ديكة و لة سةرووي هةمويانةوة ولآتاني دراوسآ لة هةولَي تيَك داني ئاسايشي ئةم ولآتةن ضونكة ئاسايشي ئةم ولآتة بةماناي روخاني خؤيان دةبينن بؤية طروثة تيروريستيةكان بؤكاري تيَك دةرانة هان دةدةن.

لايةني دوهةمي مةسةلةكة ئةوةية كة بةهؤي قؤرخ كردني دةسةلآت و دام ودةزطاكان لة لايةن عةرةبي شؤظيَنية وة كة لة داهاتوو دا زياتر  ئاشكرا دةبيت ، ئةم لايةنة بة هيَز دةكات كة ولآمي داخوازيةكاني كورد لةو كاتة دا و بة تايبةت ضارةسةركردني مةسةلةى كةركوك دةتوانيَت هةر هةمان ولآمي سةردةمي دةسةلآتداريةتي سةدام بيَت. ليَرةدا دةتوانين دةست لة سةر ئةو ثرسيارة دابنيَين كة ئايا بة شيَوةي ديَريَكي ئاشكرا نوسيني مافي دياري كردني ضارةنووس نةيدةتواني وةك لة مثةريَك لة بةردةم ئةم زيَدةخوازييةو  دةمارطرذية رةنطاو رةنطةكاني عةرةبةكان بطريَت بة تايبةت كة ثتر لة 70 لة سةدي خةلَكي كةركوك كوردن و ئةمةش وةك هيَزيَكي ثشتطر بؤ ئةم مافة دةبو؟بآ دةنطي كردن لةم مةسةلةية و قبولأ كردني دواخستني ضارةسةركردني كيَشةى كةركوك بؤ سالَي 2007 دذي بةرذةوةندي كيَية؟ لة كاتيَك دا سياسةتواناني كورد بةليَني ئةوةيان بة خةلَك دةدا كة هيَض برِطةيةك بة دذي بةرذةوةندي كورد ثةسةند ناكةن ئايا ئةمة لة دذي بةرذةوةندي كورد نية؟ ئايا دواخستني ضارةسةركردني كيَشةي كةركوك بةماناي خؤتةياركردني عةرةبي شؤظيَني بؤ بةفةلةستين كردن و بة غةزة كردني كةركوك لة ثيَناو كيَشةكان و ثةنابردنة بةر داربةرووةكان نية؟

نه،  برای قانون اساسی عراق

در حالی به، به اصطلاح رفراندوم قانون اساسی عراق نزدیک میشویم که متن نگارش شده آن تا کنون در اختیار مردم عراق قرار گرفته نشده و هنوز اکثریت مردم این کشور از بیشتر قوانین گنجانده شده توسط امپریالیسم و همچنین از سرنوشت شومی که در انتظارشان نشسته است بی اطلاع میباشند. آنچه که مهم مینماید این مسئله است که در اختیار قرار ندادن متن کامل این به اصطلاح قانون نوشته شده و تحلیل و بررسی آن کاملا تعمدی می باشد اما درهمین حال دستگاههای اطلاع رسانی و عناصر وابسته به آمریکا و در رأس آنها بورژوا ناسیونالیستها ، اسلامیهای توندرو و ارتجاعی و سایر گروههای دیگر با تمام توان خود در صدد هستند که تصویری انسانی از خیانت خود به مردم استثمار شده عراق به نمایش بگذارند. گروههای فرصت طلب با استفاده از تحریک احساسات ملی و ارتجاعی سعی میکنند که مردم را به پای صندوقهای رأی بکشانند و این تنها کار مانده شده در جهت اغفال کامل مردم  را توسط خود  مردم انجام داده و سلطه خود را با آن تضمین کنند. بر همگان پوشیده نیست که استراتژی متغیر و منافع ثابت از روشهایی میباشند که در سیاست گذاریهای آمریکا به کرات دیده شده است، برا ی نمونه قبل از اردوکشی آمریکا به منطقه و اشغال نظامی عراق بارها شنیده شد که آمریکا برای جنگ علیه تروریسم و نابودکردن اسلامیهای توندرو(فانده منتالیسم) همت گمارده است اما به محض اشغال این کشور به کمک عوامل وابسته و تشکیل دولت موقت، دیدم که جنگ علیه تروریسم(به رغم آنها) به گوشه ای وانهاده شد و عملیات چپاول ثروتهای مردم با برنامه ای از پیش تعین شده در دستور کار قرار داده شده که نمونه این گونه موضع گیریها در سایر جنگهای دیگر نیز مشاهده شده است.ولی اکنون میتوان به آسانی دید که تنها نیروهای مسلط بر این کشور همین نیروها میباشند. گروههای اسلامی مانند الحکیم و مقتدا و شونیستهای مانند علاوی و بورژوا ناسیونالیستهایی مانند طالبانی و بارزانی به هیج وجه نمی توانند رهبر مردم عراق باشند و حکومت آینده عراق در هر شکلی پوشالی و برای آرام قلمداد کردن اوضاع آشفته این کشور میباشد اما با این حال چرا نباید به این قانون اساسی رأی داد. بی گمان دلایل بیشماری را برای جواب دادن به این پرسش میتوان برشمرد که در اینجا به چند نمونه از آنها اشاره میکنیم. 1- روند سکولاریزه کردن عراق با این ترکیب خکومت کاملا شکست خورده میباشد 2-جدا نشدن سران به اصطلاح رهبران مردم وابستگی شدیدی به آمریکا داشته و در نتیجه در صورتی اگر هم بخواهند نمی توانند خارج از آن چهارچوبی که برای آنها معین شده خود را بیرون کشیده و طرحی جددی برای تغیرات اساسی در عراق به انجام برسانند 3-منابع زیر زمینی و سایر توانمندیهای دیگر این کشور خارج از کنترل این رهبر نماهاست و در نتیجه میتوان منظر بود که در آینده ای نچندان دور این کشور زیر تورم اقتصادی تلف شود3-برای رهبران ناسیونالیست کرد نیز باید گفت که آن فدرالیسمی که منتظر آن بودنند متحقق نشد اما اصرار ورزیدن بر استقلال و روشن نمودن مسئله کرکوک تا پیش از تصویب  این قانون خواست واقعی مردم میباشد که روی این مسئله نیز سرپوش گذاشته شد  4-حق تعین سرنوشت که رهبران بورژواناسیونالیست سر آن معامله کردند یکی از حقوقی است که میتواند حقوق واقعی همه اقشار مردم عراق را تامین کند 5- هیچ کدام از گروهها به علت وابستگی شدید به ارتجاع نتوانستند از تاثیر این مسئله در قوانین بکاهند از آنجمله میتوان به این بندها اشاره کردکه در آن به مغایرت نداشتن قوانین تصویب شده در آینده با اسلام  و دموکراسی و همچنین اجرای قوانین قضایی اسلامی در عراق.مردم عراق و کارگران و زحمتکشان این سرزمین باید به این مسئله کوچکترین توهمی نداشته باشند که هر گونه طرح وبرنامه ای که توسط امپریالیسم و عواملین وابسته به آنها به تصویب برسد برای مردم ستم دیده عراق غیر از بردگی بیشتر در پی نخواهد داشت این وضعیت مصنوعی که برای بعضی از قسمتهای عراق ایجاد کرده اند غیر از اثرات بمبارانهای تبلیغاتی گماردگان نباشد هیچ پایه و اساسی ندارد.

آنتون پانه کوک و کاوش برای سوسياليسمی رهائی بخش*

نوشته جان جِربِر(John Gerber)

مترجم: وحيد تقوی

يک و نيم دهه ی گذشته، شاهد موج مجددی از علاقمندی نسبت به نسلی از متفکرين مارکسيستِ غير ارتدکسی بود که با اولين سال های انقلاب بلشويکی و سال های متعاقب آن به بلوغ سياسی دست يافتند. نسلی که از درون فروپاشی انترناسيونال دوم، انحطاط مارکسيسم به يک دکترين مکانيکی اقتصاد جبری، و شکست موج انقلابی ای که اروپا را در سال های20-1917 در نورديد، تئوری هايش رشد يافت. در حالی که توجه قابل ملاحظه ای به متفکرينی مانند گرامشی، لوکاچ، کُرش و لوگزامبورگ معطوف شد، به آنتون پانه کوک، مارکسيست هلندی، تنها حداقلی از توجه معطوف گشت. فراتر اينکه، مقدار زيادی از توجه مبذول شده به پانه کوک، اغلب متأثر از خصلت تندروی اش بوده است.[1] با اين وجود، عليرغم اين ناديده انگاری، کار تئوريک پانه کوک يکی از استوارترين و پيگيرترين کوشش ها برای توسعه ی مارکسيسم به مثابه ی تئوری و عملِ خود-رهائیِ انقلابیِ طبقه کارگر را به نمايش می گذارد. او به مثابه متفکری اصيل و شايان باقی می ماند، که موفق شد يک سری پرسش شگفت انگيز را --اگر نه اينکه پاسخ گويد-- مطرح کند. پرسش هائی که هم در رابطه با مارکسيسم به مثابه روشی برای رهائی اجتماع، و هم در ارتباط با موضوع های وسيعتر سلطه و تبعيت در جوامع صنعتی پيشرفته بودند. تمايل متناوب  مارکسيسم به تغيير خويش به انواع گوناگون سيستم های دولت گرا و مقتدر (authoritarian)، يک ارزيابی نقادانه از تلاش نزديک به شش دهه ی پانه کوک برای توسعه ی يک سوسياليسم رهائی بخشِ معتبر را بخصوص الزام آور می سازد.

پانه کوک بسيار بيشتر از اينکه فقط يک شخصيت هلندی باشد، يک روشنفکر انقلابی با کارِ فرا-مليتی بود. ستاره شناسی با شهرت بين المللی بود که در سال های پيش از 1914 در جناح چپ سوسيال دمکراسی هلند و آلمان فعاليت می کرد. به همراه روزا لوکزامبورگ، به عنوان يکی از رهبران اصلی چپِ ضد رويزيونيست آلمان ظاهر شد که نقدی قوی از سوسيال دمکراسی ارتدکس را توسعه داد. بدنبال وقوع جنگ جهانی اول، مابينِ اولين کسانی بود که برای ايجاد يک انترناسيونال نوين فراخوان داد؛ و سپس يک شخصيت برجسته جنبش ضد جنگ زيمروالد شد. عليرغم اينکه پانه کوک نقشی محوری در شکل گيری کمونيسم اروپائی داشت و رهبر بوروی اروپای غربی کمينترن بود، وی جزو اولين کسانی بود که از کمونيسم مقتدرانه بريد. به مثابه تئوريسين برجسته حزب کارگران کمونيست آلمان (KAPD) کمونيست "چپ"، پانه کوک بوضوح يک درک آلترناتيو کمونيسمِ اروپای غربی و  نقدی نيرومند از لنينيسم را بيان نمودکه برايش دشمنی هميشگی لنين را در "کمونيسم چپ: يک بيماری کودکانه" به ارمغان آورد. از اوايل سال 1920 تا زمان مرگش در سال 1960، به مثابه تئوريسين برجسته جنبش شبه سنديکاليستیِ کمونيسم شورائی باقی ماند.

سهم ويژه ی پانه کوک بعنوان يک تئوريسين، در ارائه نقد نافذش از هر دو مارکسيسمِ انترناسيونال دوم و سوم، و تلاش اش جهت توسعه ی مدل های دگرگونی انقلابی ضد بوروکراتيک قرار دارد. انديشه های تئوريک بسيط او از بسياری از بنيادی ترين خدمات تئوريک سنت باصطلاح مارکسيسم غربی نيز پيشی گرفت. مانند لوکاچ، محوری بودن ايده ها و آگاهی را با پيشرفت تاريخ پيوند زد. مثل گرامشی، جويای توسعه ی مارکسيسم به مثابه يک فلسفه ی عملی بود، و بر اهميت مبارزه با سلطه ی ايدئولوژيک بورژوازی توسط توسعه ی يک هژمونی ايدئولوژيک پرولتری مستقل تأکيد داشت. مانند کُرش، تلاش کرد تا مارکسيسم را از علاقمندی هايش به متافيزيک بزدايد و اهميت آنرا بعنوان يک روش نقد برجسته سازد.

آنچه که تئوری پانه کوک را از جريان اصلی مارکسيسم جدا می کرد، اشتغال وی به مساله "روحيات" [Geist], يا دقيقتر، نقش عوامل سوبژکتيو --آگاهی طبقاتی، ايده ها، اراده، اخلاقيات، و همبستگی-- در پيشرفت جامعه بود. از نظر فکری، نقطه عزيمت پانه کوک، ريشه در درک های فلسفیِ فيلسوف خودآموزِ آلمانی، جوزف ديتزگن (Joseph Dietzgen) داشت، که در صدد برآمد تا نقش ديالکتيک را تا افکار ادراکی و انتزاعی گسترش دهد. پانه کوک، ديتزگن را الحاقيه ای ضروری به مارکس و انگلس می دانست که ايده هايش نسبت به آنها تقريباً از اهميت يکسانی برخوردار می باشد.[2] خيلی زود، يعنی در سال 1901، پانه کوک از ديتزگن اين ايده را که جهان مادی و جهان آگاهی يک جوهر غير قابل تفکيک را بوجود می آورند که در آن هر کدام متقابلاً بر ديگری تاثير می گذارند، بيرون کشيد. بدون کم بها دادن به اهميت عوامل مادی، تاکيد داشت که مبارزه انقلابی، در اساسی ترين وجوه اش فرآيندی ايدئولوژيک است که توسط اشاعه ی ايده های جاری شکل گرفته است. از نطر پانه کوک، انقلاب پرولتری يک پيروزی فکری، درک تاريخی، و اراده ی انقلابی است. آگاهی پرولتاريا همانقدر عاملی تاثير گذار بر تکامل تاريخی است که عوامل مادی ای که [اين آگاهی] از آنها پديد می آيد. پانه کوک تاکيد داشت فرآيندی که به سوسياليسم رهائی بخش ختم مي شود، تنها می تواند با کارگران آغاز شود که تلاش می کنند تا موانع مقابل تفکر مستقلانه ی پرولتری در زندگی روزانه شان را نابود سازند.

بسياری از موضوعات اصلی تئوری هژمونی ايدئولوژيک که توسط آنتونيو گرامشی معروف شدند، در شکل کمتر توسعه يافته تری بوسيله ی پانه کوک در تئوری نشان داده شده بودند. او مستدل کرد که تبعيت طبقه ی کارگر کاملاً مبتنی بر اقتصاد و زور به تنهائی نيست، بلکه در مقياس های نه چندان کوچک، مبتنی بر "تسلط معنوی اقليت حاکم" است که "مسلط بر تمام پيشرفت های معنوی و تمام علوم می باشد". بورژوازی از طريق کنترل اش بر نهادهائی مانند مدارس، کليساها، و مطبوعات، "توده های هر چه وسيعتر پرولتاريا را با درک های بورژوائی آلوده می سازد". پانه کوک استدلال مي کرد که اين "وابستگی معنوی" به بورژوازی نمايانگر "دليل اصلی ضعف پرولتاريا" می باشد.[3]

مانند گرامشی، پانه کوک نيز اصرار داشت که انقلاب پرولتری می بايد تمام عناصر جامعه ی کهن را به دور افکند --عناصر فرهنگی، به همان ترتيب عناصر اقتصادی و سياسی. اگر پرولتاريا قرار است که هژمونی ايدئولوژيک خود را تصريح کند، بايد بمثابه بخشی از فرآيند انقلابی يک فرهنگ آتونومِ پرولتری را ايجاد کند: "اين پرولترهای خشن، ژنده پوش و بيسواد، در واقع حاملين فرهنگ عاليتر هستند . . . فرهنگ سوسياليستی نه تنها بدليل اين واقعيت که بسيار وسيعتر است، بلکه همچنين با اين واقعيت که محتوای درونی آن کاملاً متفاوت است از فرهنگ بورژوائی تميز داده می شود. اين فرهنگ، انسان را در رابطه ی بکلی متفاوتی با طبيعت، محيط زندگی خارجی، و انسان های ديگر قرار می دهد".[4]

پيش از سال1910 هنوز نظرگاه های سياسی پانه کوک با مارکسيسم ارتدکس انترناسيونال دوم، که با متفکرينی مانند کائوتسکی، ببل و پلخانف تعريف می شد، نسبتاً سازگار بود. او درکل به فرضيه ی عمومی مارکسيسم ارتدکس متعهد ماند که سازمان پرولتاريائی --در هر دو شکل حزب و اتحاديه های کارگری-- يک وزنه ی برابرِ لازم در مقابل سازمان کاپيتاليستی و نتيجه ی اجتماعی توسعه ی اقتصادی است. اما آنچه پانه کوک تاکيد داشت، کيفيت های سوبژکتيو و دگرگون شونده ی سازمان های پرولتری، و ارتباط مستقيم بين بلوغ اين عوامل در اشکال گوناگون عمل پرولتری بود.

او تاکيد داشت آنچه که سازمان پرولتری را با بيشترين صراحت از سازمان بورژوائی جدا می کند، قدرت عددی اش نيست، بلکه توانائی اش برای ايجاد کيفيت هائی از قبيل همبستگی، اخلاقيات، روح صميميت، و نظم است. در تقابل با فردگرائیِ سازمان های بورژوائی، سازمان های پرولتری توسط روابط، تعهدات، و قيود اجتماعی مشخص می شوند که سرانجام به ابعاد فرهنگی يا معنوی می گرايند: "سازمان آنها را به يکديگر گره می زند، اراده های گوناگون آنها را در اراده ای واحد که در پشت آن قدرت مشترک توده ها قرار دارد، متحد می سازد".[5] کارگران از طريق شرکت در سازمان های پرولتری، به انسان های نوين با عادات جديد و روش های نوين تفکر، تغيير می يابند. مبارزاتی که احزاب و اتحاديه های کارگری از پيش می برند، به بيداری آگاهی طبقاتی، تلقين يک حس مبارزاتی، فروريزی توهمات کهنه، و ايجاد نظم و احساس همبستگی کمک خواهد کرد. پانه کوک اصرار داشت که "ترفيع عظيم اخلاقی" که در اين مبارزات پديد می آيد، "يک پيش شرط لازم برای دگرگون ساختن کارگر ضعيف به فاتح سرمايه داری است".[6] از اين منظر، سازمان طبقاتی، آگاهی، و کنش طبقاتی بطور پيچيده ای به يکديگر متصل بودند. او در منطق سازمان پرولتری و کنش، يک فرآيند دگرگونیِ آگاهی می ديد که سرانجام توده ها را به سمت سوسياليسم سوق می دهد، پتانسيل آنها را برای تفکر منقدانه افزايش می دهد، و رفته رفته ظرفيت شان را برای حکومت کردن و اداره ی جامعه بدست خودشان بسط می دهد.

کل چشم انداز سياسی و تئوريک پانه کوک بدنبال تظاهرات حق رای سال 1910 در پروس دچار دگرگونی عميقی در فرمول بندي گشت. در حاليکه در گذشته کنش فرا-پارلمانیِ توده ای و فعاليت پارلمانتاريستی را به مثابه جنبه های متفاوت توسعه ی يک فرآيند انقلابی می ديد، و از آنها با اهميت يکسانی حمايت می کرد، از اين به بعد شروع کرده بود به خوار شمردن ارزش فعاليت پارلمانی بطور کل، و قلمداد نمودن آن بعنوان شکلی  از مبارزه که تاريخاً از اعتبار افتاده است.

در انتقال ميدان اصلی مبارزه از فعاليت پارلمانی به فعاليت فراپارلمانی، پانه کوک از واژه ی "کنش توده ای" چنان استفاده کرد که اصطلاحی مبهم را به اصطلاحی همه گير و بطور فزاينده ترکيب شونده با يک استراتژی انقلابی تبديل نمود.

پانه کوک با تعريف از "کنش توده ای" به مثابه "يک کنش فرا-پارلمانی طبقه کارگر سازمان يافته، که توسط آن طبقه ی کارگر مستقيماً و نه از طريق نمايندگان عمل می کند"[7], اين شکل جديد مبارزه را کمتر بعنوان يک تاکتيک، يا حتی يکسری تاکتيک، بلکه بيشتر به عنوان يک سمت گيریِ کامل بسوی فعاليت انقلابی، امری بديهی قلمداد می کرد. آنچه پانه <